Şimdi ilk iki kitap Temel Fotoğraf ve Fotoğraf’ın İpuçları aşağı yukarı birbirine benzer formatta kitaplar. Onlar Fotografevi adlı kurumda eğitim kursu, kurslar, fotoğraf seminerleri verirken yaptığımız ortak çalışmaların aslında bir araya getirilmiş halleridir. Zaten o ikisi açıkçası piyasaya belki çıkmayan veya çok zor bulunan kitaplardır çünkü onlar daha çok Fotografevi’nin kendi ihtiyacı için hazırlanmış kitaplardır ama asıl benim için daha önemli olanlar tabi Faruk Akbaş’la ortak hazırladığımız “Fotoğraf Teknik Okumaları” ve kendi yazdığım “Filmden Dijitale Fotoğraf”. Ben tabii fotoğrafın teknolojik bir uğraş olduğuna inanıyorum. Fotoğraf teknolojisini de yakından izlemek gerektiğine inanıyorum. Bu konuda da biraz deneyimim var; bunu bir şekilde okuyucularla paylaşmak istemiştim o yüzden hazırladığım kitaplardır bunlar.

Temmuz ayında gerçekleştirdiğimiz bu foto röportajımızı farklı portre ve insan fotoğraflarıyla ön plana çıkan genç nesil fotoğrafçılardan Mehmet Turgut’la Cezayir sokaktaki stüdyosunda gerçekleştirdik.
Mehmet Turgut kimdir? Fotografik geçmişinizden bahseder misiniz?
1919 yılında fotoğrafçılığa başlayan üçüncü sınıf fotoğrafçıyım ben. Zaten aile geleneği olan fotoğrafçılık nesilden nesile aktarılmış, aile bireyleri hangi işi yaparlarla yapsınlar fotoğrafçılığı öğrenmek zorundadırlar, böyle bir aileden geliyorum. Yıllarca babam Ahmet Turgut’la beraber çalıştım daha sonra Ankara’da bir dönem kendi ofisimi ve kendi stüdyomu hayata geçirdim. Zaman içerisinde bu ticari çalışmaları yaparken bir yandan kendimi yansıtabileceğim, iç dünyamı yansıtabileceğim fotoğraf çalışmaları yapmaya başladım. Bu yaptığım çalışmaları hiçbir zaman belli bir isim sahibi olmak, belli bir statü sahibi olmak, belli çevrelerde benimsenmek veya tanınmak için yapmadım. Sadece kişisel egolarımı tatmin etmek, kendimi iyi hissetmek, kendimi kötü hissettiğimde kendimi ifade etmek ve bir çığlık attığımda belkide daha fazla büyük kitlelere duyurmak için yaptım. Buda kendiliğinden bir süre sonra insanlar tarafından beğeni kazanmaya ve belli bir boyut kazanmaya başladı. Bu boyutu kazanması benim yaptığım bu çalışmalarda daha özgür olmamı ve kendimi daha az kısıtlamaya başladı. Çünkü insanların bana olan reaksiyonları, toplumun bana olan reaksiyonları, yurt dışı ve Türkiye’de açtığım sergilerde aldığım reaksiyonlar hep doğru orantıda, iyi orantıda olduğu için zaman içerisinde bende bununla paralel olarak kendimi açabildim ve insanlara belkide bundan üç sene önce çekip önlerine koyduğumda beni tutuklayabilecekleri veya beni sapık olarak niteleyebilecekleri fotoğrafları yavaş yavaş doğru bir yol izleyerek sevdirmeye başladım.

El Emeği Göz Nuru isimli Foto Röportaj serimizin 3’sünü kukla sanatını hem zanaatıyla hemde sanatıyla bütünleştirmiş Hakan Arısoy’un atölyesinde Haziran 2008 tarihinde içinde gerçekleştirdik.
Hakan Arısoy kimdir? Bize kendinizden ve kukla sanatıyla ilgili geçmişinizden bahseder misiniz?

Hakan Arısoy 1979 Ankara doğumlu, 1998 yılında tiyatroyla başladım bu işe, aslında ilk başlamamım sebebi o sahnenin tozunu yutmam ondan sonra ağbimin de çok büyük desteğiyle kukla sanatıyla tanıştım. İlk başlarda kuklaların el ve ayakkabılarını yapıyordum onlar benden böyle bir ricada bulunmuşlardı çünkü ahşaptan yapılması gerekiyordu daha sağlıklı oluyordu. Onlarda yapamadıkları için bana söylediler bende yapmaya başladım hatta 1 yıl kadar sadece el ve ayakkabılarını yaptım onların ama hiçbir şekilde kukla yapmıyordum tabiki ilk başlarda, sonrasında bir gün bende kukla yapabilir miyim dedim ve bir kukla yapmaya başladım. Tabi ilk başta çok iyi bir kukla olmadı ama sonrasında biraz daha çok pratik yaparak, daha değişik teknikler deneyerek istediğim kuklayı yaptım ve böylelikle tek başıma başladım bu işe.

Haziran ayının ikinci Foto Röportajını Hayati Usta'ya; misafir olarak, el emeği, göz nuru, unutulmaya yüz tutmuş değerlerimizden el dokuma sanatına ayırdık.
Hayati usta, foto röportajımızı kabul ettiğin için teşekkür ediyorum. Hem sizden, hemde artık unutulmaya yüz tutmuş el dokumacılığı sanatı hakkındaki düşüncelerinizi paylaşmak istiyorum. Öncelikle kendinizden bahseder misiniz, Hayati usta kimdir?
1938 Beypazarı doğumlu Hayati usta. İlkokulu Beypazarı’nda bitirdim, ortaokul ikinci sınıftan ayrıldım, 13 yaşımda babam yanında sanata başladım. Askere gidinceye kadar dokumacılık yaptım. Askerden geldikten sonra 1 sene çalıştım, baktım ekmek parası kazanamayacağım devlet memurluğuna girdim. 23 sene meteoroloji memurluğu yaptım Beypazar’ında, 2 sene de askerliğimi saydırdım emekli oldum. 1984’de emekli oldum. Emekli olduktan sonra 10 sene başka işlerde çalıştım. Beypazarı Turizm açıldığı zaman eski bizim Belediye Başkanımızla, Kaymakamımız vardı rahmetli Musa Uçar vefat etti. Onlar dedi ki Ağbi bu sanatı biliyorsun gelen giden görsün sen bu sanata başla dediler. O vaziyette tekrar dokumacılığa başladım, halende devam ediyorum aşağı yukarı 12-13 senedir. Sanatımı zevkle, severek çalışıyorum.

M. Ozan Hazer kimdir? M. Ozan Hazer makine mühendisi ama web teknolojileri üzerine çalışır, çalışmaları olarak kendine web teknolojileri seçmiş, o konuda Türkiye’de öncü olacak projeler üzerine kafa yoran bir hayalperest diyelim. Fotoğrafla ilgilenir zaten o fotoğraf ve web teknolojilerinin birleşiminden de FotoKritik çıktı özetle M. Ozan Hazer budur.

Güzel bir pazar sabahı Sarıgazi istikameti Beykoz sapağından dönerek doğal güzellikleriyle, tipik Karadeniz'i hatırlatan yeşilliklerin arasında dar, dolambaçlı bir o kadar da güzel yollarıyla, kıyısından geçtiğimiz ev ve yerleşim alanlarıyla oldukça keyifli bir yolculuktan sonra Cam Ocağı Vakfına ulaştım ve bir ilk olarak Foto Röportajımı gerçekleştirdim. Keyifli paylaşımlar dileğiyle...

İzzet Usta : Cam sanatı bence dünyanın en şeffaf, en güzel, çalıştıkça insanın kendini kendinden alan bir sanat olarak görüyorum ben böyle görmesem 35 seneye yakın bir zamandır herhalde bu işi hala devam ettiremezdim diye düşünüyorum.